محاق

غلامحسین ساعدی ملقب به گوهر مراد 

به گوهر مراد

به نوکردنِ ماه
                بر بام شدم
با عقیق و سبزه و آینه.

داسی سرد بر آسمان گذشت
که پروازِ کبوتر ممنوع است.

 

صنوبرها به نجوا چیزی گفتند
و گزمگان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند.

 

ماه
برنیامد.

 

۹ آبانِ ۱۳۵۱

منبع سایت رسمی احمد شاملو

احمد شاملو دربارهٔ تجربهٔ زندان ساعدی و احوالات او پس از آزادی چنین می‌گوید:

آنچه از او زندان شاه را ترک کرد، جنازهٔ نیم‌جانی بیش نبود. آن مرد، با آن خلاقیت جوشانش، پس از شکنجه‌های جسمی و بیشتر روحیِ زندان اوین، دیگر مطلقاً زندگی نکرد. آهسته‌آهسته در خود تپید و تپید تا مُرد. وقتی درختی را در حال بالندگی اره می‌کنید، با این کار در نیروی بالندگی او دست نبرده‌اید، بلکه خیلی ساده او را کشته‌اید. ساعدی مسائل را درک می‌کرد و می‌کوشید عکس‌العمل نشان بدهد. اما دیگر نمی‌توانست. او را اره کرده بودند.

منبع:

Wikipedia 

مدیر وبلاگ:در اینجا به خاطر اینکه عکس آقاي غلامحسین ساعدی آورده شده است و برای احترام به ایشان از قرار دادن عکس دیکتاتور کشورمان آیت الله خامنه‌ای در حال مطالعه یکی از آثار احمد شاملو  خود داری کردیم در واقع  این شعر باز تاب خوبی از فشار دیکتاتوری جمهوری اسلامی از آغاز انقلاب تا به امروز بر روشنفکران انقلابی کشورمان ایران است. با اینکه شعر به دوران دیگری تعلق دارد .