شعری از حسن حسام با یاد بیژن جزنی

 

حسن حسام

با یاد بیژن جزنی *

آنسوترك

 در سایه سار سبز پيچك وحشي ؛

گلبوته جوان

در واپسین تبسم خود گفت :

 بر برگ برگ حادثه بنویسید

 من آخرین نگاهم را

 با اولین بنفشه که روئید ،

 پیوند کرده ام !

چشم سیاه نرگس

 پر ژاله شد

 گلهای نسترن لرزیدند

نیلوفران آبی

از خواب خوش پریدند!

اما عشقه ها ،

خمیازه ای کشیدند

 و باغ برزگر

 پر شد ز بوی بوته وحشی

آنگه خروس خواند :

 آنك بهار

 آنك بهار

برخیزید

 هنگامه تماشا

 هنگامه تنفس سوسن ،

هنگامه ترنم باغ است .

دیگر ؛

سبد سبد گل

 دیگر ؛

سبد سبد بوسه

گویی زمین

 با عطر لاله های جوان

 مست کرده است !

 خرداد۵۵*

 ما را که داغ شکنجه بر تنمان مانده بود . برای پنهان کردن از چشم نمایندگان حقوق بشر برده بودند به زندان شماره ۳ قصر ؛ که دیگر زندان عادی شده بود . وقتی که هر کدام در جای خود قرار گرفتیم ، احمد نوری بناساز به من گفت : آخرین بار بیژن را از همین جایی که تو خوابیده ای به بند و از آنجا به اوین بردند و تیرباران کردند . بهار بود و این نوشته آمد .

منبع: کتاب جنگی بر زندگی و آثار بیژن جزنی