ای کاش آب بودم

 ای کاش آب بودم 

گر می شد آن باشی که خود می خواهی 

ادمی بودن حسرتا مشکلی ست در مرز نا ممکن 

نمی بینی 

ای کاش  آب بودم به خود می گویم 

نهالی نازک به درختی گشن رساندن را

(تا به زخم تبر بر خاکش افکنند 

در آتش سوختن را )

یا نشای سست کاجی را  سرسبزی جاودانه بخشیدن 

(از آن پیش تر که صلیبی ش الوده کنند 

به لخته لخته خونی بی حاصل)

یا به سیر آب کردن لب تشنه ای رضایت خاطری احساس 

کردن 

(حتی اگر به زانو نشانده اند در میدانی جوشان از آفتاب و عربده

تا به شمشیری گردنش بزنند 

غیرتت را بر نمی انگیزد  قابیل برادر خود شدن یا

جلاد دیگر اندیشان 

یا درختی بالیده نا بالیده را  حتی هیمه ای انگاشتن بی جان؟)

می دانم میدانم میدانم 

با این همه کاش 

ای کاش آب می بودم گر توانستی آن باشم که دل خواه من است 

اه هنوز به بی خبری قطره‌ ای بودم پاک از نمباری به کوه پایه ای

نه در این

اقیانوس کشاکش بی داد

سر گشته موج بی مایه ای.

                                                              احمدشاملو