دشنه بدست چشم به راه طلوع دوباره اسفنديار

صدای زنجیر

جای خالی زمزمه های گیتار را

  برای هميشه پر می کند پر کرد 

بعد از حمله به ....‌‌‌.....

مرگ

که زندگی سراسر

آهنگ آواز زنجیر بود

این همه صبر ریاضت را

برای نتی

که همچون

شاهپر شکسته ء شاهین

خون ريزي می کند

روی سیم های گیتار

خاطره دوران کودکیت را  

به دل تنگی

 در کنار رودخانه

حفر می کند

کشاورز جای خالی گندمزارش

را با بیلی شکسته

زندان بان سانسور می کند

یقین درد جملات را

ای همه کسانی که

روز را از یاد برده اید

من به خورشید سفر می کنم 

همه لحظات

به اشاره فریاد

لحظه پرتاب قلبت را

با فیوز شعله ور

به عمیق ترین عمق

سیاهی شب نشانه رفته اند

من می دویدم

ضربان درد را

در شبی که ظلمت

از من می هراسید

تا شاید دوباره باز آیم

وبا قلبم

عمق سیاهی شب را نشانه روم 

و آهویی پشت

به من روبه عادت کرده بود

وقتی دیدمش

وقتي دیدمت زمان برای لحظه ای ایستاد

ولی نه

مرگ

و عشق تو

به کودک دروغگویی شبیه تر بود

من بالاجبار برخلاف

میلم چشمانم را نه روی صورتم

بلکه در دستان کور حسادت

سرد

به کنایه لمس کردم

وبه تنها صدایی که خو کردم

صدای شر شر زنجیر بود.

 

                                                               یک چریک

چشمان اسفندیار