ساعت ممنوعیت احساس

قلبم را

به اعماق اقیانوس می سپارم 

چرا که مرزبانان سرزمین روسپیان 

با دستان کثیفشان 

از سر نیاز

پاکی را

در هر چیزی جستجو می کنند

من باید به سرزمین روسپیان بروم

تا شب را به آتش بکشم 

کف پاهایم

 که از درد ترکهء جهل بی عآریتان

  سکوت و سیاهی شب را

 نفرین می کنند

ایستگاه قطار

بعد از نیمه شب تعطیل شده

و من زیر پل در سکوت مرداب خفته ام

می خواند پرنده ای وحشی 

همچون زنی زیبا

اهنگی 

بی کلام را 

ومی شوید تن سفیدش 

را در 

سکوت مرداب 

هنوز ساعت ممنوعیت احساس فرا نرسیده

تا زندان بان بوی قطره های اشک را 

از پشت در سلول

مثل سگ شکاری استشمام کند 

تا ان وقت شاید بتوانم 

نفس مسموم زندان را مخفیانه 

به جای اشک بگریم .

 

                                                                 یک چریک