شعر عاشقانه احمد شاملو

بیتوته‌ی کوتاهی‌ست جهان

در فاصله‌ی گناه و دوزخ

خورشید

همچون دشنامی برمی‌آید

 

و روز

شرمساری جبران‌ناپذیری‌ست.

 

 

 

آه

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم

چیزی بگوی

 

 

 

درخت،

جهلِ معصیت‌بارِ نیاکان است

و نسیم

وسوسه‌یی‌ست نابکار.

مهتاب پاییزی

کفری‌ست که جهان را می‌آلاید.

 

 

 

چیزی بگوی

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم

چیزی بگوی

 

 

 

هر دریچه‌ی نغز

بر چشم‌اندازِ عقوبتی می‌گشاید:

عشق

رطوبتِ چندش‌انگیزِ پلشتی‌ست

و آسمان

سرپناهی

تا به خاک بنشینی و

بر سرنوشتِ خویش

گریه ساز کنی.

 

 

 

آه

پیش از آن که در اشک غرقه شوم چیزی بگوی،

هر چه باشد

 

 

 

چشمه‌ها

از تابوت می‌جوشند

و سوگوارانِ ژولیده آبروی جهان‌اند.

عصمت به آینه مفروش

که فاجران نیازمندتران‌اند.

 

 

 

خامُش منشین

خدا را

پیش از آن که در اشک غرقه شوم

از عشق

چیزی بگوی!

 

 http://shamlou.org/?p=214