ای تاريخ ما را به یاد داشته باش

آنکه می‌خواهد حرفش را بزند با خودش بیگانه می‌ماند. همه آنهایی که می‌خواهند حرف بزنند، و یا حرفی بزنند، با آنهایی که حرفی ندارند بزنند، از درِ دیگر می‌روند. این، سرنوشت معمولی کسی است که می‌خواهد غیرمعمولی باشد. و بادیه‌نشین شاعری بود که از معمول می‌گریخت. ... انسانی بیگانه، شاعری تنها، عاصی، نفرینی و مرگ‌اندیش، مثل همه نفرینی‌های هنر و ادبیات مودی، هدایت، ایرانی، رحمانی، رمبو، بودلر، آرتو، مالارمه، ون‌گوگ، فاسبیندر، ... و نمونه‌های بسیار دیگر. نفرینی می‌گویم چون تعریف دیگری معادل آن در فارسی نمی‌شناسم. اصطلاح مودی اولین بار در 1885 از پل ورلن و اثر معروفش شاعران نفرینی و از آنجا به تمام انسیکلوپدی‌های جهان راه یافت: تصویر شاعری که جوانی‌اش را به انکار، به عصیان و نفی جامعه می‌پردازد. تخریب تن، در مخدر و الک، رد سنت‌ها و قراردادها. شاعرانی که اکثرا گمنام و نامفهوم می‌مانند و در مرگی خودخواسته و نامعمول می‌میرند. با نویسشی سخت در استیلی غالبا شخصی. امروز به یمن همین اثر پل ورلن است که شعر جهان شاعران نفرینی خود را می‌شناسد. مگر در شعر ما که همتی باید که از رودکی تا نیما را بکاود و نفرینی‌هایش را از گمانم و نامی، بیرون کشد. - یدالله رویایی از مقدمه کتاب........